Blog

De weken kropen voorbij, de controles bij de vroedvrouw volgden elkaar steeds sneller op. Er was al wat ontsluiting, je hoofdje lag mooi ingedaald, maar het leek nog veel te gezellig bij mama. 

 Op 40 weken en 4 dagen lag ik voor het eerst aan de monitor in het ziekenhuis. Je hartslag was wat traag, mijn bloeddruk wat hoog. Twee dagen later moest ik opnieuw terug. Op 40 weken en 6 dagen herhaalden de cijfers zich: een verhoogde bloeddruk bij mij, een iets lagere hartslag bij jou. 

Voor het eerst viel het woord inleiden. En met dat ene woord leek onze droom van een rustige thuisbevalling plots ver weg. Toen ik thuiskwam, liet ik alles even bezinken. Mijn bloeddruk was thuis perfect normaal. Jouw hartslag was bij de vroedvrouw zoals altijd — mooi, sterk, geruststellend. De spanning van het ziekenhuis en dat beladen woord inleiden hadden ons even van de wijs gebracht. We besloten alles op alles te zetten om je thuis ter wereld te brengen. Ik dronk kruidenthee, nam voetbadjes, at dadels, deed voetreflexologie en dronk homeopathische drankjes. Alles wat maar kon helpen om jou zachtjes uit te nodigen. 

 Op 41 weken besloot ik dan toch maar de checklist van het ziekenhuis erbij te nemen. Een tas voor tijdens de bevalling, een koffer voor erna — alles stond netjes klaar in de gang. Papa wilde ze al in de auto zetten, maar iets in mij (mama) zei dat ze daar nog even mochten blijven staan. Je weet maar nooit, dacht ik. En dat klopte. 

Op 41 weken en 1 dag had ik nog een afspraak om aan de monitor te gaan hangen, maar jij had andere plannen. ’s Nachts, iets na twee uur, voelde ik het plots: mijn water brak. Ik maakte papa wakker — een beetje verbaasd, een beetje verward — en toonde hem de vlek op het laken. Het vruchtwater was helder. Mijn hart klopte in mijn keel. Zou het dan toch? Zouden we echt thuis mogen bevallen? De weeën kwamen snel op gang. Niet meteen regelmatig, maar wel krachtig. Met een app timede ik ze zorgvuldig. 

Rond zeven uur belde ik naar Elisa, onze vroedvrouw. Ze was toevallig onderweg naar een andere thuisbevalling. Ze vroeg me om opnieuw te bellen zodra de weeën langer dan een minuut duurden en elke vijf minuten kwamen. Tegen tien uur voelde ik dat het echt werd. Jij bewoog wat minder, de weeën kwamen mooi regelmatig. Elisa zei dat ze bijna klaar was bij de andere bevalling en daarna naar ons zou komen. Ondertussen stuurde ik de grootouders een berichtje in onze WhatsApp-groep dat alles goed was gegaan bij de monitor en dat ik twee dagen later opnieuw moest gaan. Zelfs een foto van een paar dagen geleden erbij — om het verhaal geloofwaardig te houden. Terwijl ik dat deed, pufte ik de weeën weg. 

Ik had me goed voorbereid. Ik had gelezen, geluisterd, gevoeld. Vooral het boek over hypnobirthing had me geraakt.Telkens een wee opkwam, neuriënde ik zacht en zei in stilte: Elke wee brengt mij dichter bij mijn baby. En dat deed ze. Elke golf bracht me dichter bij jou. Rond elf uur liet Elisa weten dat ze rond twaalf uur bij ons zou zijn. Ik nam nog een warme douche, at een hapje, en ging naar de slaapkamer waar het bevalbad al weken klaarstond. Het bad was tijdens de hele zwangerschap mijn toevluchtsoord — mijn rustpunt.

Toen Elisa aankwam, werden de weeën intenser. Ze kwamen nu om de vier minuten. Tussenin konden we nog wat praten, maar al snel was mijn aandacht volledig naar binnen gericht. De hartslag van de baby was perfect. Ik kroop in bad, maar daar vond ik mijn ritme niet. Het water, dat me maandenlang had gedragen, kon me nu niet meer houden. Ik ging terug naar het bed, zette me op de rand, neuriënde, ademde, voelde. Elisa belde naar Tamara. Toen ze terugkwam, riep ik: “Ik kan het niet!” In mijn hoofd leek het einde nog ver weg. Maar mijn lichaam wist beter. Ik ging liggen, met handdoeken onder me (bleek achteraf niet zo’n goed idee 😉), en voelde plots die onmiskenbare drang om te persen. 

Alles in mij nam het over. Het moment waar ik maandenlang naar had uitgekeken, waar ik me op had voorbereid, was eindelijk daar. Ik voelde me krachtig. Ik voelde me oer. We zijn hiervoor gemaakt — dat wist ik toen, met elke vezel van mijn lijf. Het persen ging vlot, veel sneller dan we dachten. 

Jeroen was net beneden om de kersenpitkussens op te warmen toen Elisa zei: “Het gaat snel!” Hij spurtte naar boven, Tamara kwam binnen, en toen iedereen er was… kwam jij. Met de zon op de ramen en het uitzicht op de zonnebloemen was je daar (eindelijk). 

Om 15:20u op 41 weken en 1 dag, werd ons zonnetje geboren: onze Tobe. 

Een volledig hands-off thuisbevalling, waarin ik de controle mocht loslaten en tegelijk helemaal mezelf mocht zijn. Een bevalling gedragen door vertrouwen, rust en liefde. Het was nagenoeg pijnvrij, natuurlijk, intens en mooi. Een ervaring die ons voor altijd zal bijblijven — gevuld met dankbaarheid voor de vroedvrouwen van Aesem, die ons met zoveel warmte en wijsheid begeleidden. 

Here comes the sun. En sindsdien schijnt hij, elke dag.