Blog

Ik kan wel met zekerheid zeggen dat ik tot op de laatste minuut heel erg graag zwanger ben geweest. Het was een magische reis waarin ik jouw groei mocht meebeleven en waarin ik als mama zijnde in mijn rol mocht gaan wennen. Ik voelde meteen dat ik andere keuzes wou maken, al van in het begin van de zwangerschap. 

Op voorhand was het al een groot verlangen om een thuisbevalling te hebben, gecombineerd met een lotusgeboorte. Een aantal maanden voordien had ik nog nooit over een lotusgeboorte gehoord, maar éénmaal erover gelezen te hebben, klikte het. Dit wou ik ook! Het idee dat ik mijn kindje kon laten beslissen wanneer het de juiste tijd was om los te laten van de eerste levensbron, vond ik zo’n mooi gegeven! 

 Ik startte eerst op bij Het Leienest in Gent, omdat dit toen praktischer was gezien onze woonomstandigheden. Ik werd daar heel goed begeleid door Katrien, maar doordat er plannen waren om terug naar West-Vlaanderen te verhuizen, zochten we iets dichterbij. 

Daar botsten we op het team van Aesem. Eerst schreef ik me in voor hun hypnobirthingcursus, maar al snel gingen we eens langs voor een kennismakingsgesprek. Mijn partner en ik waren meteen overtuigd door de open mindset die er heerst in de praktijk. 

Met Febe hadden we alle praktische zaken al wat doorlopen en er was nog juist één plaatsje vrij in de zomer. We waren echt supercontent dat we bij Aesem konden opstarten. 

Naarmate de zwangerschap vorderde, voelde ik al dat ik het zwanger zijn zou missen. Ik voelde zo’n connectie met mijn dochter en vond het zo’n eer dat zij mij als moeder had uitgekozen. We waren één team en ik wou ons kleine meisje nog niet delen met de buitenwereld. Ik voelde rouw en verlangen om jou te ontmoeten tegelijkertijd. De laatste weken kreeg ik nog enkele controles, maar je zat al mooi ingedaald op 37 weken. Er werd geschat dat je rond 39 weken zou komen, maar je hebt er toch iets langer over gedaan om jouw geboorte aan te kondigen. Wanneer de 40 weken naderden, bespraken Febe en Ine samen met mij de opties moest het richting 42 weken gaan: wat ik wou en wat niet. 

Ik was geen voorstander van strippen of inleiden, maar gelukkig waren er natuurlijkere opties beschikbaar. Vanaf 40w+5d ging ik opstarten met homeopathie om te kijken of er al enige beweging in zat. Maar… één dag ervoor, op 28 juli rond 15u30, stond ik opeens recht uit de zetel en voelde ik een natte plas. Mijn vliezen waren geopend! Ik weet nog dat mijn partner en ik rustig bleven. 

Quinten belde naar de vroedvrouw om te laten weten dat het water helder was van kleur. Naarmate de weeën regelmatiger kwamen en langer dan één minuut duurden, gingen we ze opnieuw op de hoogte houden. Rond 16u begon ik wat doffe pijn te voelen onderaan mijn buik. Ik was toen nog aan het twijfelen of het weeën waren of niet. Ik had nog nooit weeën gehad en dacht ook dat ik dit hoger op mijn buik ging voelen. Quinten belde naar mijn mama om haar te laten weten dat het gestart was. Een uurtje later arriveerde ze. Ik wou haar per se bij de bevalling omdat ik dat heel mooi vind dat er op dat moment 3 generaties vrouwen aanwezig waren: mijn mama, mijn dochter en ik. Mijn oma hield een oogje in het zeil vanop afstand (dus eigenlijk 4 generaties) 😊. 

Rond 17u begon ik de opspanningen al goed te voelen. Tijdens een opspanning kon ik niet stil blijven zitten. Ik moest rondlopen en zonderde mij telkens af, meestal naar de badkamer. Dit was voor mij gemakkelijker om op mezelf en mijn ademhaling te focussen: rustig inademen en de pijn uitademen. Het uitademen leek wel meer op oerkreten die naar boven kwamen, maar ja… En ze gingen luid, waarschijnlijk hoorden de buren dit zelfs haha 😉. 

 De hypnobirthingcursus kwam hier goed van pas. De ademhalingsoefeningen en het visualiseren dat mijn baarmoedermond zich opende zoals een roos, hielpen enorm. De controle over mijn ademhaling gaf mij enorme kracht om in overgave te gaan in het bevallingsproces. 

Na een paar uur begonnen de weeën heftiger en langer te duren. Voorheen zat er niet echt regelmaat in, maar na 19u begonnen ze al langer dan één minuut te duren en volgden ze elkaar elke 2 à 3 minuten op. Om 20u20 belde Quinten vroedvrouw Ine op, die na 20 minuutjes arriveerde. 

We voelden dat de tijd begon in te korten tot de effectieve arbeid. Ik was ondertussen verplaatst naar de living, waar ik nog steeds bij elke wee aan het rondlopen was en waar mijn krachtkreten goed hoorbaar waren. Het bad stond al klaar in de living, maar moest nog gevuld worden. Quinten en Ine begonnen het bad te vullen. Niet veel later, toen er een beetje water in het bad was, ging ik er al in. Het was toen 21u. Ik hoorde later dat ook de buren hadden meegeholpen en dat het dankzij hen was dat het bad net op tijd gevuld was. Eeuwige dankbaarheid dus! 

Ik was al zodanig op mezelf gefocust dat de tijd en ruimte rondom mij wat vervaagden. Ik viel stil, bij elke wee die volgde, ging ik dieper in mezelf. Chadia was ondertussen ook toegekomen. Rond 21u30 voelde ik opeens een plofje in het water. Kennelijk was rond 15u30 nog maar één vlies gebroken. Ik weet nog dat vroedvrouw Ine me achteraf vertelde dat ze Febe had opgebeld om te zeggen dat ze er bijna zou zijn, maar dit ze zich niet moest haasten, omdat ik was ‘stilgevallen’. 

Ik weet het exacte tijdstip niet meer, maar kort daarna voelde ik al snel dat het hoofdje kroonde. Ik weet nog dat ik tegen Chadia zei ‘Ik heb het gevoel dat ik moet meeduwen’. Dit voelde in het begin als een tweestrijd. Ik had angst dat ik, als ik te veel ging meeduwen, zou scheuren. 

Ik dacht toen bij mezelf ‘Ja er is geen andere optie, je kan niet stoppen’. En toen zei ik tegen Yuna Rose’je: ‘We doen dit samen, jij en ik’. Chadia wou nog even de hartslag van ons baby’tje controleren, maar dan, plots, voelde ik in een opspanning het hoofdje. 

Mijn hand ging automatisch naar beneden en ik dezelfde wee kwam de rest van haar kleine lichaampje mee. Ik was zo trots op mezelf dat het een hands-off bevalling was geweest. Dat is werkelijk zo’n fundamentele kracht die je dan voelt als vrouw. 

Die eerste momenten waren onbeschrijflijk. Ik ben zo dankbaar voor iedereen die aanwezig was: mijn partner, mijn mama en de geweldige vroedvrouwen van Aesem. De ondersteuning gaf mij de ruimte om te landen na de bevalling en te verbinden met dat kleine wolkje van mij. 

Ze hielpen mij met het maken van een afdruk van de placenta en daarna om de placenta ritueel in te zouten, samen met verschillende kruiden. 

Yuna Rose besloot haar baarmoederreis finaal af te sluiten toen ze haar navelstreng losliet na 5 dagen. Het was krachtig, sereen en rauw tegelijk. 

 Aan mijn Yuna Rose 

Aan mijn Licht & Liefde